با توجه به مطلب قبلم و گذاشتن آلبوم تکسوار عاشق از احمد پژمان این مصاحبه ی خواندنی را  با ایشان برایتان می گذارم تا بیشتر با او آشنا شوید :

حسن پنهان موسیقی کی در شما آشکار شد؟

همه ی اینها در بچه گی اتفاق می افتد. البته آن موقع اصلا کسی حرف موسیقی را نمی زد. اگر هم میزد٬موسیقی سنتی بود٬آواز و دستگاه و ردیف و...آن موقع رادیو یک برنامه ای به اسم ساز سولو پخش میکرد که من عاشقش شده بودم. یک کمی هم موسیقی کلاسیک پخش میکرد. من اصلا نمی دانستم که این موسیقی چیست اما صدایی بود که می دیدم خیلی دوستش دارم. یک روز صبح در خانه ی پدربزرگمان خوابیده بودیم و رادیو موسیقی سبک کلاسیک گذاشته بود. من از آن موسیقی آرامش گرفتم و متوجه شدم که به آن علاقه دارم. خب ما بچه های کوچه بودیم و وقتمان به فوتبال و والیبال می گذشت. یادم هست که بچه ها والیبال بازی می کردند و من با یک نی مشغول بودم که یادم نیست چرا و چطور خریدمش. خلاصه بچه ها بازی میکردند و من سعی میکردم یکی از آهنگهای روز را بزنم. آن قدر فوت کردم تا توانستم آهنگ را دربیاورم .

چه آهنگی بود؟

سلام

هیچ وقت خاطره ی روزی را که برای کنکور هنر به تهران رفته بودم یادم نمی رود . خدا نگهدار جلیل یغمایی باشد .آن سال او دانشجوی سال اول دانشگاه بود و ما برای اسکان آن یک روز از اتاق او استفاده کردیم . شب که شد او با چند بلیط به سراغ ما آمد و ما را دعوت به دیدن یک تئاتر در تالار وحدت کرد . از قرار معلوم یکی از دوستانش که یادم نیست که بود ) فکر می کنم امیر آتشانی بود که الآن بازیگر سینما و تلویزیون است ( در ایت تئاتر بازی می کرد و برای او چند بلیط آورده بود . حالا که فکر می کنم عجب اتفاق جالبی بود . تئاتر همسرایی مختار به کارگردانی دکتر عزیزی بود و ارکستر سمفونیک تهران به صورت زنده موسیقیش را اجرا می کرد . آهنگساز این تئاتر هم کسی نبود جز احمد پژمان .

آخرین سفر : محمود قاسمی

 زمانی در این خانه که ما گوشه ای کوچک از آن را به انتخاب عکاس می بینیم زندگی جریان داشته . یک زندگی فعال و پویا . نشانه های این زندگی را در تصویر می بینیم . این نشانه ها بسیار زیبا انتخاب شده اند . یک چرخ خیاطی ، یک چمدان و ... دیدن این عکس برای هر کدام از ما خاطراتی را زنده می کند که گذشته اند و بر نمی گردند . بیایید حالا با نگاهی دیگر به عکس نگاه کنیم : با یک نگاه سمبلیک .

 چرخ نشانه ی چیست ؟ در اکثر فرهنگ ها چرخ و چرخیدن آن نشانه ی زندگیست . در تصویر ما چرخی وجود دارد که از کار افتاده و شکسته است . چمدان نشانه ی سفر و نقل مکان است . گوشه ی اتاق محدود ترین نقطه ی یک اتاق است . حال این سه عنصر را کنار هم بگذارید : بوی مرگ می آید . مسافرتی که بازگشتی ندارد . چرخ زندگی از کار افتاده و ساکنان خانه ( یا تنها ساکن خانه چون به نظرمی رسد در این خانه فقط یک نفر زندگی می کرده ) چمدان سفر را بسته و برای همیشه از این گوشه ی محدود دنیا سفر کرده اند . گرد مرگ همه جا را گرفته و ...

استفاده ی مناسب عکاس از رنگ و روی قدیمی ( مد سپیا ) و کادر مربع در تاثیر عکس بر مخاطب بسیار موثر می باشد . اما وجود لوله سفید رنگ در تصویر و عدم هماهنگی آن با سایر عناصر تصویر به کار لطمه زده است . گرچه این عنصر در بهبود ترکیب بندی تصویر بسیار موثر است و اگر آن را از این تصویر حذف کنیم سمت چپ کادر سنگین شده و توازن به هم می ریزد ولی عکاس می توانست با حذف این عنصر از تصویر و انتخاب کادر مناسب تر عکسی بسیار عالی تر را در معرض دید بیننده قرار دهد .

ترشیزیانی که تمایل دارند عکسشان نشریه محلی سرو درج شده و نقد شود می توانند حداقل 5 عکس از عکس های خود را در اندازه ی حد اقل 500 پیکسل در طول و عرض به همراه مختصری از بیوگرافی خو به آدرس زیر ایمیل نمایند و یا حضورا به دفتر نشریه تحویل دهند .

axsarw@yahoo.com

در طول زندگی انسان با موجودات مختلفی آشنا می شود اما بعضی ها واقعا خاص هستند (چه مثبت چه منفی) . اینکه می گویم موجودات نه آدم ها ، چون بعضیهاشان از آدم بالاترند و بعضی پست تر .

کسانی که کار هنری در کشور ما می کنند با این قبیل موجودات زیاد سر و کار دارند .  خاطره ی بعضی از آنها واقعاً از یاد آدم نمی رود .

داستانی که می خواهم برایتان نقل کنم کاملا واقعی، تقریبا مربوط به سه سال پیش و در رابطه با همین موجودات است . این دفعه موجودات ما « درجه دار»ند .

و اما قصه ی ما این طوری آغاز شد :

 این آلبوم را چند سال پیش خریدم اما هنوز هم از موسیقی آن لذت می برم . البته ضعفهایی دارد اما باز هم زیباست . در ضمن سعی می کنم آلبومهایی را روی سایت قرار دهم که به ندرت در اینترنت قابل دسترسی هستند .

اشک و لبخند

آهنگساز : مسعود جاهد

خواننده : محمود جاهد

تنظیم : بابک شهرکی

با همکاری :

بابک شهرکی : ویلن

کریم قربانی : ویلنسل

سامان احتشامی : پیانو

مجید اخشابی : سنتور

مجید واصفی : سه تار

محمود فرهمند : تنبک

فرهاد عندلیبی : دف ، دایره

مرتضی خادمی : تنبک

فضل ا... شهرکی : تنبک

هیلا فیض پور : تار

مسعود جاهد : نی

همخوانان : فضل ا... شهرکی ، مسعود جاهد ، مرجان پیغمبری

واحد عكس كانون پرورش فكری كودكان و نوجوانان، پنجمین جشنواره عكس كودك را در سال 1387 با نگاهی ویژه به "كودكان سرزمین من ایران" برگزار می كند.
جشنواره عكس كودك در سه گروه برگزار مي شود:
الف ـ عكاسان كودك - زير 12 سال
ب ـ عكاسان نوجوان - 12 تا 18سال
پ ـ عكاسان بزرگسال - بالای 18 سال
موضوع: موضوع عكس‌های گروه‌های الف و ب: آزاد موضوع عكس‌های گروه پ: كودك

این مطلب از اینجانب در نشریه محلی سرو کاشمر شماره ششم به تاریخ نیمه اول خردادماه درج شده است که در زیر می خوانید .

نگاهی به این عکس بیندازید . چه می بینید . حالا دوباره نگاه کنید حالا چه می بینید . در اولین نگاه به هر تصویرابتدا عناصر ساده ای به چشم می آیند که در پیرامونمان هر روز می بینیم . اما اگر دوباره به تصویر نگاه کنیم اگر تصویر مورد نظر تصویر خوبی باشد همین عناصر ساده با هم ارتباط برقرار می کنند و همانطور که قبلا گفتم این ارتباط مفهوم را ایجاد می کند . اما سؤال اینجاست که آیا هنرمند هنگام بوجود آوردن تصویر این مفهوم را می فهمیده و یا اینکه این مفهوم یک مفهوم ثابت است یا متغیر ؟

آهنگساز : فریبرز رستمی

تنظیم و سازبندی : امیر اسلامی

خوانندگان : علی سعیدی ، محمد سعیدی

نوازندگان :

ارسلان کامکار : ویلن ، آلتو

میثم مروستی : ویلن ، آلتو

همایون رحیمیان : ویلن

کریم قربانی : ویلنسل

علیرضا خورشیدفر : کنترباس

ارسلان کامکار : عود

ارژنگ کامکار : عود

سپهر رفیعیان : سنتور

آزاد میرزاپور : تار

مریم سروش : تار

روزبه اسدیان : کمانچه

رضا پرویز زاده : کمانچه

ارشاد واعظ تهرانی : دف ؛ دهل

میثم سالکی : بالابان

مهدی رستمی : سه تار و تکنواز

امیر اسلامی : نی و تکنواز

 دانلود در ادامه مطلب

قصه سرو کاشمر یا کشمر را غالباً شنیده اید سروی که روایت بود پیامبر بزرگ ایران، اشو زرتشت آن را با دست خود از بهشت آورده و در زمین کاشمر کاشته است و حکیم فردوسی در مورد آن میفرماید:

یکی شاخ سرو آورید از بهشت    بدروازه شهر کشمر بکشت

در کتاب دانشنامه مزدیسنا نوشته انوشه روان دکتر موبد جهانگیر اشیدری آمده:گویند اشو زرتشت،دو درخت سرو به طالع سعد در دو محل به دست خود کاشت، یکی در دهکده کشمر(کاشمر) و دیگری در دهکده فریومد از روستاهای توس(طوس) خراسان.به مرور این درخت بلند و ستبر و پرشاخ شده و دیدن آن موجب شگفتی بینندگان میشد.چون وصف این سروها در مجلس متوکل عباسی،خلیفه عهد،بیان شد، او که مشغول به عمارت در جعفریه سرمن رای ،مشهور به سامره بود به خاطرش افتاد که آن سرو را قطع کرده،به بغداد بیاورند.